Groot interview met Grutjes

Oudjaarsdag leek een goed moment om Bas, de drijvende kracht achter Grutjes, eens wat vragen te stellen.
‘Vorig jaar begon je met het blog. Waarom, en waar wil je met Grutjes naar toe? En waar kunnen lezers je bij helpen?’

De laatste dag van het jaar. Dat leek Bart wel een goed moment voor een interview met Bas, de drijvende kracht achter Grutjes. Bas wil mijn inleiding al direct onderbreken, trouwens:

Bas: “Als je nu geen zin hebt in al dat gelul, maar gewoon wilt helpen, dan klik even hier! Alsjeblieft.”

Bart: Nou, fijn begin… Maar wat ik je als eerste wilde vragen: Hoe ben je gestart met Grutjes?

“Oh, ja, ik bedoelde niet jouw gelul maar het mijne…
Maar de start van Grutjes… Ik vind al heel lang bijna overal iets van, tot iedereen om me heen er gek van wordt. Dat opschrijven in een echt artikel, dat deed ik eigenlijk nooit. Tot ik in vorig jaar na de aanslag op Charlie Hebdo een lange rant op Facebook postte, en een vriendin die spontaan naar het Engels vertaalde omdat ze het belangrijk genoeg vond om internationaal gelezen te worden.

Niet dat veel mensen dat deden, dat eerste artikel lezen. Het Nederlandse stukkie werd vijf keer gedeeld op Facebook, de Engelse versie nul keer. Al kwam het later nog in de krant. Maar haar fantastische actie was wel de reden om na lang getwijfel de knoop door te hakken, en Grutjes te beginnen.

Niet dat die naam er meteen was. Er hebben veel mensen meegedacht. Er waren voorstellen als contrabas.nl, euhhh.nu (omdat ik op facebook vaak commentaar op nu.nl berichten gaf) en nog veel betere die ik niet ga vertellen omdat ik nog steeds twijfel of ik ze niet moet claimen.”

Goeie Grutjes, Jetta?

Hoe ben je op de naam Grutjes gekomen?

“Die week was staatssecretaris Jetta Klijnsma op Tv. Ze keek heel warm, begrijpend en sympathiek. Ze vertelde met een lieve stem dat ze minima nog verder ging uitknijpen, dat mensen in de Bijstand voortaan gratis dwangarbeid moeten verrichten, dat gemeentes alles mogen doen wat ze maar willen in experimenten in de bijstand, zolang het maar nog strenger wordt, dat de pensioenen eraan gingen of één van haar andere afgrijselijke plannen. Ik weet het exacte onderwerp al niet eens meer.

En ze zei: “Grote grutjes.”

Jetta Klijnsma doet dat steeds: blijmoedig en met veel liefde, oorlog voeren tegen armen in plaats van tegen armoede. Ze bevestigt haar moederkloekerige uitstraling door enorm ouderwetse, lievige woorden te gebruiken, als “goeie grutten”, “dreutels”, “drommels nog aan toe”, “jeempie”, “potverdikkeme”, enzovoorts.”

Spektakelmaatschappij

“Jetta heeft goed door hoe je taal kunt gebruiken om onschuldig over te komen terwijl je feitelijk keihard je wil door duwt.

Taal is een machtig wapen, wat betekenis verleent aan dingen. In taal zit niet alleen ratio, maar ook gevoel besloten. Er worden frames mee gelegd, associaties mee opgeroepen, mooie sprookjes en imago’s mee tot leven gewekt.
Ik prik die graag door.

Mijn doel is niet om mensen persoonlijk te beschadigen. Wel om de macht die ze vertegenwoordigen, ter verantwoording te roepen. Ontmantelen als het kan. Satire is in mijn boekje iets wat je sowieso naar boven richt, niet naar beneden.
In onze spektakelmaatschappij zit macht vooral in imago. Wat Grutjes probeert, is om de Keizer zijn kleren uit te trekken, en eens te kijken wat er onder zit.
Nog interessanter wordt het als we het over structuren in plaats van personen hebben.”

Maar hoe zat het nu met die naam?

“Ik wilde graag een oudhollandse naam, als een opgestoken dikke vinger naar nationalisten en xenofoben. En een basiswoord uit Jetta’s zorgvuldig opgebouwde imago herschrijven, dat leek me ook wel wat. Mijn doelstelling was om Klijnsma binnen een jaar uit de eerste pagina van de zoekresultaten te verstoten, als je op ‘Grutjes‘ zoekt.
Dat is ruimschoots gelukt. Ze heeft haar antieke woordenschat zelfs grotendeels aan de wilgen gehangen – het imago werkte niet meer.”

Was dat volgens verwachting?

“Nou nee.

Toen ik vorig jaar na veel getwijfel Grutjes begon, bleek één ding veel beter te gaan dan ik had gedacht: ik liep niet zo vaak vast en het lukte me om regelmatig iets nieuws te schrijven. Een ander ding liep wél precies zoals ik had verwacht: bijna niemand las die lange lappen tekst. Zou ik ook niet doen, eigenlijk. Ik ben helemaal geen geduldig mens. Maar helaas voor anderen, ook niet bondig.”

Schok

Inmiddels heb je een flinke schare lezers. Hoe is dat gegaan?

“Half september vorig jaar veranderde er iets radicaal. In plaats van 11 mensen had ik 4000 lezers. Op één dag. Ik wist niet wat ik zag!
De maand er op brak helemaal alle records. Op de drukste dag had ik meer dan 27.000 unieke lezers. Mijn god! Dat is ongeveer het aantal inwoners wat het dorp waarin ik opgroeide destijds had. Haast zoveel als het aantal inwoners van de hoofdstad van Zeeland toen ik geboren werd!

Het was bizar. Iedereen vond ineens iets over me. Mijn stukjes werden met toestemming overgenomen door blogs als Sargasso, maar ook zonder toestemming gejat door clickbait sites, bijvoorbeeld door de klootzakken van stopdebankiers. Ik werd in een stormvloed van discussies gezogen. Werd uitgenodigd voor panels. Ik leerde anderen kennen die vergelijkbare dingen schreven, die me veel leerden.
En ik kreeg vooral enorm veel bedreigingen en scheldpartijen over me heen. Blijkbaar vinden sommigen het erg beledigend om zomaar zaken te horen als het werkelijke aantal mensen wat naar Nederland vlucht…”


“De grap is trouwens dat het juist de lange artikelen zijn die het het beste doen. Alleen een artikel over Parijs wat meer dan 8000 woorden had, dat was toch iets teveel 😉 Ik heb er geluk mee, dat er blijkbaar best veel mensen zijn die zo nu en dan een gedetailleerde analyse willen lezen, en niet alleen infotainment.”

En nu?

Kalmer, maar spannend!

“Sindsdien is het wat kalmer geworden. De grote vluchtelingenhype is voorbij, en daarmee is het ook iets minder druk geworden op Grutjes, al haal ik nog steeds wel eens duizenden mensen op een dag.
Er zijn wel steeds meer opinieleiders die mijn rare blogje lezen en delen.

Dat leidt tot situaties die ik een jaar geleden nooit had kunnen verwachten. Zoals pasgeleden, toen Sunny Bergman, die ik helemaal niet ken, maar die blijkbaar soms leest wat ik schrijf, me een artikel van haar over liet nemen, en me uitnodigde voor het exclusieve premièrefeestje van haar nieuwe film Wit Is Ook Een Kleur.”

Hoe was dat?

“Wow, geweldig gaaf was dat! Om te beginnen is de film gewoon fantastisch. Veruit de belangrijkste film van afgelopen jaar voor wit Nederland. Kijk hem hier als je dat nog niet gedaan hebt.

Het was natuurlijk ook super om eens op zo’n exclusief feestje rond te dabberen, om mensen als Sylvana Simons eens in het echt te zien, en bijvoorbeeld Anja Meulenbelt, van wiens boeken ik als puber enorm veel over feminisme leerde, de hand te kunnen schudden.

Toch is dat natuurlijk niet de reden dat ik met Grutjes bezig ben.”

Ik zag dat veel artikelen niet ondertekend zijn

“Inderdaad, de meeste niet. Vaak is dat omdat de schrijver geen zin heeft in scheldmail en bedreigingen. Soms ben ik het, en ik heb gewoon niet zo’n zin om de hele tijd tegen allemaal onbekenden te roepen: kijk mij eens, kijk eens wat ik schrijf.”

Dan ben je ook niet aanspreekbaar toch, als je anoniem bent?

“Dat vind ik zo’n onzin… Waarom zou je wel romans mogen schrijven onder een pseudoniem, maar je moeten blootstellen aan bedreigingen als je over politiek schrijft, omdat anonimiteit dan ineens niet meer zou mogen? Ik heb zelfs al eens meegemaakt dat een kennis riep dat ik net zo erg was als die bedreigers als ik mijn naam niet overal bij zet, dat doodsbedreigingen een compliment zijn en dat als ik dat er niet voor over heb, ik blijkbaar niks te zeggen heb. Lekker makkelijk gezegd vanaf je bank, lul!

Vrijheid van meningsuiting is op dit moment alleen vanzelfsprekend voor rechts, die er de hele dag hun mond van vol hebben, maar het mensen die volgens hen niet wit genoeg denken, ten ene male niet gunnen. Ik snap heel goed dat lang niet iedereen die hier wat schrijft, daar haar volle naam onder wil.

Grutjes is hartstikke aanspreekbaar. Het blog heeft een naam hoog te houden. Daarom reageert Grutjes ook vaak op reacties van lezers. Het blog voelt zich verantwoordelijk voor de inhoud.”

Inhoud Grutjes: stevige kost

Als het je niet om de aandacht gaat, waarom dan wel?

“Ik verdien niets aan dit blog, het kost me eerlijk gezegd alle tijd en energie die ik maar heb. Erkenning is echt heel erg fijn, zeker als tegenwicht tegen de scheldpartijen en bedreigingen die ik ook krijg. Maar het gaat me vooral om de inhoud.

Ik heb echt moeten huilen om de door de PvdA bedachte Vluchtelingendeal die de EU met Turkije sloot.

Ook op veel andere onderwerpen vind ik het soms moeilijk om hoop te houden. Trump, Le Pen, AfD, Schreeuwwitje: er is veel aan de hand. Gevestigde partijen in media en politiek gaan er eerder in mee dan dat ze tegenwicht bieden. Dit zijn in Chinese bewoordingen “interessante tijden”.

Eigenlijk schrijf ik veel meer dan je denkt. Zeker de helft van de artikelen die ik schrijf, komen nooit af. Dat zijn trouwens meestal extra lange artikelen. Soms zijn die prima, maar heeft het te lang geduurd en is de actualiteitswaarde al weg. Maar vaak loop ik ook gewoon vast, omdat ik teveel wil zeggen, het te lang wordt en ik me gewoon te machteloos ga voelen tegenover zoveel ellende. Mijn onderwerpen zijn immers zelden vrolijk.

Soms maak ik ook illustraties voor zo’n artikel, die niemand ooit te zien krijgt omdat het artikel vastloopt.
Hier, dit is denk ik de beste illustratie die ik ooit maakte, en die nog nooit iemand heeft gezien, voor een derde artikel over de Turkije Deal wat nooit af kwam. Alles zit er in, de veerboten van Samsom met vluchtelingen die gedeporteerd worden van Griekenland naar de Turkse kampen, het vliegtuigje met enkele Syriërs die wij van Turkije over zouden nemen, het geld wat evenmin ooit kwam. Pure mensenrecycling. Maar ik liep in het artikel vast.”

Veel mensen klagen over de rampjaren 2015 en 2016.

“En het was ook echt een rotjaar. Alleen al wat er op klimaatgebied gebeurt – iets waar ik vrijwel nooit over schrijf omdat ik niet elk onderwerp tegelijk kan behappen, maar wat er natuurlijk wel zeer toe doet.

Aan de andere kant gebeuren er ook ontzettend interessante dingen die wél positief zijn. Vorig jaar bijvoorbeeld, toen studenten en docenten het Maagdenhuis bezetten, en daarbij met heel goede analyses kwamen over het ‘Rendementsdenken’ wat onze wereld in zijn greep houdt.
Ook sinds vorig jaar: de tienduizenden mensen die lak hebben aan het haatzaaien, en vrijwilligerswerk voor vluchtelingen doen. Weinigen beseffen het, maar er zijn nu nog meer vrijwilligers dan tijdens het begin van de crisis.
En in mijn ogen geweldig: de zwarte emancipatiebeweging die opstaat, en zich niet meer de mond laat snoeren.”

Kun je iets vertellen over je schrijfproces?

“Dat is ontzettend ongezond. Ik sta aan of uit. Als ik aan sta, ga ik door tot ik niet meer kan, of tot het research én het artikel af is. Daarna kan ik soms letterlijk een paar dagen niks meer.

Ik ben vaak van plan om stukken te schrijven met zeg maar iets meer eeuwigheidswaarde, maar het komt er nooit van. Als ik later groot ben wil ik graag een update schrijven van anarchistische theorieën, voordat iedereen denkt dat anarchisme iets uit een andere tijd is, en liefst ook meteen wat kinderboeken. Maar dat gebeurt nu niet.

Ik lees gewoon steeds iets in het nieuws wat me razend maakt, waarvan ik weet of vermoed dat het onwaar is, of wat gewoon onrecht is. Dan begin ik vaak met research: wat klopt, wat niet, hoe zit het dan, zijn die bronnen wel betrouwbaar? Check, dubbelcheck. Terwijl ik uitzoekwerk doe, ben ik meestal al aan het schrijven.

Dat is aan de ene kant het echt slopend hoor, en dat meen ik heel letterlijk. Ik schrijf soms 16 uur op een dag aan een artikel, tot ver voorbij de nacht. En al dat onderzoek naar vluchtelingen in de verschrikkelijkste omstandigheden, of liegende politici, of scheldpartijen op de mail – ik ben maar een gevoelig jochie, en het gaat me niet in de koude kleren zitten.

Maar aan de andere kant is dit ook precies wat me in leven houdt. In mijn ervaring is het slechtste wat je kunt doen: op de bank zitten en nieuws kijken. Zonder in actie te komen, bedoel ik. Je ziet al die ellende, maar je weet niet wat te doen, of je bedenkt niet dát je iets kunt doen, en je ondergaat het dus alleen maar. Afgrijselijk is dat, de machteloosheid die je dan voelt. De hopeloosheid, de zinloosheid die je kan overvallen.

Mijn medicijn is actie. Door te schrijven zoals ik, of, veel zinniger, door bijvoorbeeld zoals mijn kennis Menmen (tevens übergave toffe rock n roll drummer) gewoon spontaan een bus en wat materiaal te regelen, je vrienden om wat geld te vragen, en hop naar fucking Duinkerke te rijden om daar kachels te installeren bij vluchtelingen die helemaal, helemaal niets hebben.

Want weet je waar je je pas echt machteloos van gaat voelen? Van niks doen.”

Illustraties

Ik wil het interview aankleden met een aantal illustraties die eerder boven je artikelen hebben gestaan. Maak je die allemaal zelf?

“Veruit de meeste wel. Hoewel ik ooit een korte tijd heb gestudeerd voor creatief therapeut beeldend vormen, voordat ik afhaakte en docent werd, kan ik voor geen meter tekenen. Kijk maar hier hoe beroerd dat wordt. Maar foto’s uitsnijden en in een collage plakken, dat kan iedereen. Tenminste, zoals ik het doe.

Ik heb een heus vrijwilligersteam, met twee a drie mensen die hebben aangeboden om illustraties voor me te doen. De ene is een striptekenaar die het tot nu toe altijd te druk heeft. De andere twee hebben samen een bedrijf, Studio van Origine, en zijn professionele illustratrices. Dat kan je echt wel zien. Ik ben er erg trots op dat ik ze zo nu en dan mag vragen! Maar omdat ze het vaak druk hebben, en ik op de meest onchristelijke tijden binnen twee uur een illustratie nodig heb – actualiteit is echt zo voorbij – heb ik ze eigenlijk pas een paar keer gevraagd. Het Rad van Fortuin / van de Zondebok hieronder is van hen, en de illustratie boven het vorige Grutje ook. ”

Hoe zit het met die foto van die taart, waar je mee aankwam?

“Nou, toen Grutjes een jaar bestond wilde ik dat eigenlijk vieren met mijn lezers. Dus ik had een flinke slagroomtaart gekocht, sorry voor de veganisten, en natuurlijk grutten. Geplette haver om precies te zijn, dat is een kleine variatie, echte grutjes zijn eigenlijk niet geplet maar gebroken granen, maar ik had die dag even niks anders. Dus wat foto’s gemaakt, maar toen natuurlijk weer vastgelopen in het artikel, dus die foto’s lagen hier nog maar een beetje. Weet je dat slagroom met haver eigenlijk helemaal niet vies is? Ik was ook wel verbaasd. Is helemaal opgegaan ja!

Nou, en foto’s bederven niet, dus tast toe! Als hij op is heb ik nog wel een foto hoor.”

Wat is waarheid

Ik zie je ook vaak in online discussies belanden. Soms zijn dat leuke gesprekken, maar het gebeurt je lijkt het ook vaak dat je in zinloze discussies belandt, waar jij met argumenten blijft komen terwijl de ander al lang niet meer luistert.

“Sommige mensen vinden mij heel arrogant. Dat zal ik ook wel zijn. Toch denk ik zeker niet dat ik de wijsheid in pacht heb.
Ik denk dat als je je mening geeft, het goed is om die te onderbouwen. Juist omdat ik mijn mening vaak onderbouw met controleerbare feiten en bronnen, ben ik vaak wel behoorlijk overtuigd van wat ik zeg. Is een ander het niet met me eens, dan bijt ik me soms vast en laat niet meer los, niet om die ander voor schut te zetten, maar omdat ik hoop dat je met tegenargumenten komt. Zijn mijn argumenten beter? Dan hoop ik natuurlijk dat je dat toegeeft. Maar als jouw bronnen of argumenten beter zijn dan die van mij, kan juist ik daar van leren. Zo komen we als het goed is samen verder.
En daarnaast ben ik ook gewoon ontzettend slecht in loslaten. Gewoon even de dingen de dingen laten. Echt erg slecht. Maar ik wil graag weten wat werkelijk waar is, en ik denk dat twee meer weten dan één.”

De waarheid lijkt er op sociale media steeds minder toe te doen?

“Niet alleen op sociale media. In de hele wereld lijken feiten en waarheid er weinig meer toe te doen. Bezorgde burgers leggen hun wil op aan gemeenteraden met slappe knieën, op basis van leugens over asielzoekers. Trump werd voor een belangrijk deel verkozen op basis van nepnieuws. Deze week dreigde Pakistan zelfs met nucleair ingrijpen, omdat de Pakistaanse minister van Defensie in een slecht gespeld fake nieuwsbericht over Israël was getrapt.”

Wat is volgens jou het grootste probleem op dit moment? Is dat nep nieuws?

“Het is zeker één van de grote problemen.”

Analyse in een notendop

Kun je eens een samenvatting proberen te geven van wat je als de belangrijkste problemen ziet, en wat je daar met Grutjes aan wil doen?

“We hebben te maken met een wereld waarin extreemrechts in toenemende mate de heersende ideologie is van een keiharde kapitalistische maatschappij. Waarin steeds verdergaande bezuinigingen en hervormingen de levens van mensen steeds meer onzeker en precair maken. Waarin sociale en klassieke mensenrechten worden uitgehold door een staat die je dag en nacht in de gaten houdt. Die haar eigen burgers wantrouwt, en die jouw gegevens en haar eigen macht steeds verder uit handen geeft aan een oppermachtig bedrijfsleven. Een bedrijfsleven wat op haar beurt weer wordt beheerst door aandeelhouders en speculanten, die handelen in lucht zonder ergens verantwoordelijkheid voor te nemen.
Het systeem legt structureel elk probleem bij iemand die er weinig aan kan doen, gaat structureel verantwoordelijkheid uit de weg, en is tot op het bot pervers.

Deze situatie wordt verkocht door zondebokken zoals vluchtelingen de schuld te geven, of Mexicanen, of de elite, of moslims, of een andere bedachte eenheid.
Niet alleen door extreemrechts, ook steeds meer door ‘gewone’ politici als Zijlstra, met zijn vluchtelingen-die-voor-borstvergrotingen-komen, of media als de NOS met hun hoax over vluchtelingen die achter Keulen zouden zitten.

Zondebokkerij levert kiezers en kijkers op; scapegoating verkoopt beter dan seks, en bovendien hoef je dan niks aan echte problemen te doen, zoals aan de problemen die je zelf veroorzaakt.”

De rol van Grutjes

“De rol van Grutjes is natuurlijk maar heel klein. Maar in al mijn arrogantie denk ik dat het goed is als er blogs als Grutjes zijn, die proberen tegenwicht te bieden, die volstrekt onafhankelijk zijn en lef hebben, die zich wél op feiten baseren en die door het heersende discours en de waan van de dag heen prikken. Er is echt keihard controle van de macht nodig, want de hegemonie neemt enge vormen aan.”

Over de partij die een 7 van Oxfam Novib kreeg

Lezers

Wat denk je over je lezers?

“Nou, ik voel vooral iets: dankbaarheid. Ik snap er nog steeds weinig van dat mensen de moeite nemen om al dat gelul te lezen, maar ik vind het enorm gaaf dat ze het doen!”

Wie zijn je lezers?

“Je zou denken: eigen parochie. Maar dat is dus niet zo. Ook daar ben ik op een erg fijne manier verbaasd over. Het zijn een klein beetje meer vrouwen dan mannen, van alle leeftijden. Iets meer twintigers en veertigers, maar ook behoorlijk wat tieners, ouders en grootouders. Het politieke spectrum is ook behoorlijk breed. Apolitiek, socialistisch, klassiek liberaal, anarchisten en allerlei ander volk. Ik heb zelfs een huisnazi, die bijna elke dag reageert met een vriendelijke terechtwijzing, dat ik een goeie jongen ben maar dat er niets mis is met het vernietigen van moslims, omdat het geen ras is, en dat soort kul. Ik plaats het allicht nooit.”

Oh, je censureert?

“Nee hoor. Dit is mijn blog. Dat ik mijn verhalen post, en niet die van de buurman, heeft niks met censuur te maken.

Kritiek is trouwens welkom, maar het moet wel iets toevoegen. Wil je vertellen over hoe superieur je bent omdat je moeder je per ongeluk in Nederland uit haar baarmoeder heeft laten vallen, in plaats van ergens anders? Wil je laten zien dat je graag reageert op titels maar het heel eng vindt om een artikel eerst te lezen? Wil je de wereld vertellen dat Poetin zo’n aardige man is, dat Aleppo een gezapig stadje is, dat we veel banger moeten zijn van vaccinaties en dat je zo fragiel bent dat je onmiddellijk doodgaat als er iemand het woord ‘racisme’ gebruikt?
Dan kan je op bijna heel het internet al terecht, maar niet bij mij.

Gelukkig zijn veruit de meeste bezoekers van een heel ander slag. Dat is vooral op sociale media goed te merken, en soms ook hier in de reacties. Ik heb al veel dingen gehoord waar ik van aan het denken werd gezet, of waar ik enorm van ging blozen!”

Plannen

Wat hoop je komend jaar te gaan doen?

“Dat weet ik eigenlijk nog niet. Misschien iets vaker andere mensen vragen om iets te schrijven. We hebben afgelopen jaar bijvoorbeeld stukken gehad van Asha ten Broeke, Sunny Bergman, migratieonderzoeker prof Hein de Haas, en ook bijvoorbeeld van een vriendin die door Nederlandse Marechaussee werd aangehouden omdat ze in de trein van Duitsland naar Venlo had gezeten, en het daar had gewaagd om even met een oude mijnheer te kletsen, die vluchteling bleek te zijn. Ze werd daarom beschuldigd van mensensmokkel. Ook het stuk van “Judith” over 6 jaar kraakverbod vond ik gaaf.

Ik ben heel erg trots op die stukken.

Het stuk wat denk ik het meeste heeft veranderd, alleen al door zijn enorme bereik, was de infographic van Klaas Jan Runia. 61.000 lezers heeft dat gehaald. Alleen een stuk van mij over de leugens van media over aantallen asielzoekers ging daar nog over heen, overigens echt maar net.

Ik ben ontzettend blij met de stukken die ik van anderen heb mogen plaatsen.

Aan de andere kant ben ik erg eigenwijs, en heb ik het stuk van Asha ten Broeke bijvoorbeeld lopen verpesten met een voorafje van dertig kilo. Niemand hoefde het hoofdgerecht daarna meer, wat zonde was van het enorm belangrijke onderwerp wat ze aansneed: geestelijke gezondheidszorg als vorm van disciplinering, en ziekte en (maatschappelijke) pech als eigen verantwoordelijkheid van het maakbare individu.

Dus laat ik vooral ook zelf blijven schrijven, dat gaat toch niet anders.

Ik hoop dat ik net als afgelopen jaar, enorm veel blijf bijleren. Over schrijven, over onderwerpen als intersectionaliteit. Ik weet niet of mijn lezers er iets van opsteken, maar ik van het schrijven in elk geval zeker wel. Een blog beginnen is het beste wat je kunt doen als je nieuwe dingen wilt leren!

Eén van de dingen waar ik wijzer over hoop te worden, is hoe we het beste om kunnen gaan met extreemrechtse populisten als Schreeuwwitje of Trump, die de ene onwaarheid na de andere verkondigen. Factchecken heeft bij hen nauwelijks zin: het interesseert ze geen biet als je er achter komt dat ze maar wat zeggen, sterker nog, ze zijn blij met de extra aandacht.

Voor mij was het mini-artikel van Elliot Lusztig over Hannah Arendt een erg belangrijk Grutje, en een mooie start van een onderzoek.
Zij zegt: Fascisten vertellen je niet wat ze denken dat de waarheid is. Dat is een misvatting. Fascisten vertellen je wat er waar zou moeten zijn om de plannen te rechtvaardigen die ze voor je in petto hebben.”

 

Waarom noem je Wilders eigenlijk al die tijd al Schreeuwwitje?

“Juist omdat ik geen zin heb om bij te dragen aan zijn zorgvuldig ontwikkelde cultstatus. Zijn naam is een symbool. Satire is een prima wapen om dat mee onderuit te schoffelen.
Leuk trouwens om te zien dat de term Schreeuwwitje ook buiten Grutjes al behoorlijk ingeburgerd begint te raken! Als de man zelf nu ook eindelijk eens zou willen integreren…

Maar het echte probleem is dat de gevestigde partijen en media zijn verhaal niet bestrijden, maar bevestigen, in de hoop dat ze daarmee meer kiezers en kijkers trekken.”

 

Heb je nog plannen met je lezers?

“Ja!

Samen met dit interview komt eindelijk, eindelijk de eerste nieuwsbrief uit. Mensen konden zich al die tijd al inschrijven op het Nieuwe Grutten Alert.
Maar tot onze schande hadden we die nog nooit verstuurd. Ik kreeg zelfs al van iemand de vraag waarom ik nooit meer iets schreef… die zat dus al anderhalf jaar te wachten op een mailtje dat ik een nieuw stukkie had getiept. Oops!

Het is nog even kijken hoe vaak we die nieuwsbrief precies gaan sturen. Er verschijnen tot nu toe nogal onregelmatig nieuwe Grutjes: soms drie in een week, dan weer twee weken niets. Dus we beginnen maar eens met iets van eens in de week, en dan zien we wel wat iedereen het beste bevalt.”

Sociale media

Kunnen lezers bijdragen aan Grutjes?

“Jazeker. Om te beginnen heb ik een bereik van niks. Dat er soms veel bezoekers komen, ligt voor 100% aan mijn lezers: zij hebben samen wel een enorm netwerk. Dat ze dat netwerk inzetten, dat ze artikelen delen, liken en becommentariëren, dat is zuurstof; Grutjes zou stikken zonder.

En dat heeft gewoon echt veel effect. Dat er nu bijvoorbeeld mensen in alle uithoeken van Nederland zijn,

  • die weten dat er in 2015 maar zo’n 44.000 asielzoekers naar Nederland zijn gekomen,
  • dat het er dit jaar minder dan 20.000 zijn, dus nog minder dan de jaren vóór de vluchtelingencrisis;
  • dat de afschrikkingsmaatregelen tegen asielzoekers geen enkel effect hebben gehad op het aantal, maar dat de daling daarvoor al inzette,
  • en dat er in Nederland dus eigenlijk alleen maar een vluchtelingencrisis is gecreëerd terwijl er eigenlijk geen echt grote problemen waren (voor Nederland, natuurlijk wel voor de vluchtelingen zelf)
  • tot en met manipulatie van de cijfers door het COA aan toe;

dat is echt dankzij mijn lezers. En zo geldt dat voor meer onderwerpen.

Zij delen mijn stukken op sociale media, en dat is de enige reden dat er meer dan enkele tientallen mensen zijn die er kennis van nemen. Dankjewel daarvoor lieve lezer, ik hoop dat je er mee door gaat! Niet omdat ik of Grutjes belangrijk zijn, maar omdat mensen dit gewoon moeten weten.”

Nieuwsbrief

“En nu de nieuwsbrief eindelijk echt bestaat, schrijf je in.

Grutjes stuur geen spam, we geven je adres niet door aan anderen, en je kunt je natuurlijk altijd weer afmelden. Zeker nu Facebook steeds vaker besluit dat jij bepaald nieuws niet interessant vindt, zonder je wat te vragen, en je dat nieuws dan gewoon niet meer laat zien, is ouderwetse mail of de RSS feed weer steeds belangrijker.”


Okay, dat was een duidelijke oproep 🙂 Is er meer wat lezers kunnen doen?

“Mijn hoofd loopt soms over, zeker na zo’n 16-urige schrijfsessie. Ik werk bepaald niet foutloos. Mensen die me een PM of mailtje sturen als ik bijvoorbeeld ergens een spelfout heb gemaakt, dat is echt erg fijn. Jullie zijn mijn redactie. Ik ben blij met complimenten, maar ook met opbouwend commentaar.
Al hoop ik ook dat je begrijpt dat ik op sommige dagen een paar honderd berichten en reacties krijg, en niet altijd op alles kan reageren. Maar zeker bij foutjes is het fijn als je me er op wijst!”

Fuck advertenties

Je zei eerder: ik verdien er niks aan. Waarom zet je geen advertenties op Grutjes?

“Ik vind dat niet passen op een website die fundamentele kritiek geeft op winstbejag en rendementsdenken. Weet je, naast Grutjes geef ik marketingadvies aan goede doelen en vrijwilligersorganisaties. Het eerste wat ik zeg is: koop alsjeblieft geen advertenties in. Zeg gewoon iets interessants, dan gaan er vanzelf mensen luisteren. Als je eigenlijk niks te melden hebt, of shit verkoopt die nergens goed voor is, ga dan maar advertenties inkopen. Maar ik help je liever als je iets zinnigs te vertellen hebt. Als de inhoud zinnig is, dan heb je geen interruptie reclame nodig. Voor wie dat interessant vindt, google bijvoorbeeld eens op permissiemarketing.
Eigenlijk ben ik dus een soort antimarketeer.

Er is helemaal niemand die iets aan reclame heeft. Het verpest je blik op de stad en de natuur als je buiten bent, het stoort je tijdens je film, het zorgt ervoor dat je de helft van de betekenis van wat je leest mist, omdat je steeds wordt afgeleid. Het is zonder één enkele goede reden dodelijk voor het milieu. Het is dodelijk voor je privacy. Er werken honderdduizenden mensen in, de beste hersens van de wereld, terwijl het voor helemaal niemand goed is. Zelfs de bedrijven die extra klanten krijgen door advertenties, waren er eigenlijk meer bij gebaat geweest als niemand adverteerde, ook zij niet. Alleen echte oplichters die pure lucht verkopen, hebben iets aan reclame. Zelfs de meeste mensen die ik in de reclamewereld ken, zouden eigenlijk liever iets anders willen doen. De meest zinloze bedrijfstak ter wereld.
Fuck ads.
Ik ga niet zweren dat ik ze nooit ga plaatsen, want ook ik moet ergens van leven, maar veel liever niet, want het zou als een zware knieval voelen voor een systeem wat ik liever bestrijd dan reproduceer.”

Dus Grutjes kost je alleen maar geld?

“Ja, tot nu toe wel. Dat kan niet eeuwig zo doorgaan. Ik heb wel moeite om mijn hoofd boven water te houden, nu Grutjes zoveel tijd kost dat ik nauwelijks meer aan mijn andere, betaalde werk toekom.

Je kunt sinds kort doneren aan Grutjes. Ik heb er tot vandaag eigenlijk nog geen ruchtbaarheid aan gegeven, maar toch is er al een paar keer wat gegeven. Heel erg tof is dat!

Ik vind het rottig om te bedelen. Maar als niemand dit werk betaalt, moet ik er op een gegeven moment mee ophouden.”

Volgens mij is dat geen bedelen. Je werkt hard zat. Doe je oproep zou ik zeggen.

“Ha, dank je. Okay, dat zal ik doen. Bart, dankjewel voor je moeite en je idee voor een interview!” Gelukkig nieuwjaar! “Jij ook, de beste wensen!”


Houd Grutjes in de lucht!

Wij zijn ontzettend blij als je ons werk wilt ondersteunen. Dat kan via een simpele donatie. En als je zin hebt, dan vul die tweede of derde mogelijkheid in. Want we vinden het echt superleuk om te weten wie ons in de lucht houdt, al hoeft dat natuurlijk niet.

Lekker snel?

Alvast enorm bedankt!

Liever een ander bedrag

Helaas is het niet mogelijk om minder dan vijf euro per keer te doneren. Meer kan echter zeker wel. 🙂

Naam*

E-mailadres*

Bedrag €*


Liever een periodiek bedrag?

Je kunt een donatie ook handmatig overmaken aan:
AKA Communicatie onder vermelding van “donatie Grutjes”
IBAN: NL42 INGB 0005 0593 66

Als je een periodieke (maandelijkse of jaarlijkse) gift overmaakt, is dat echt heel waardevol voor ons. Het is ontzettend prettig omdat het ons veel meer bestaanszekerheid geeft.

Dankjewel!

5 gedachten over “Groot interview met Grutjes”

  1. Goeie Grutjes,
    Wat een goed interview en wat mooi dat we nou iets meer over jou te weten komen! Jou visie en kijk op de problemen spreken mij enorm aan, wat dat betreft zitten wij op een zelfde lijn.
    Mijn complimenten voor je werk wat mij vaak een antwoord heeft gegeven op de problemen wat in de wereld en Nederland spelen!
    Ga maar lekker zo door, dan lezen wij gelukkig nog iets zinnigs.

    Hartelijke groet,

    Bennie Jongenelen

  2. Mooi stuk. Ik ben blij met Grutjes, met alle blogs eigenlijk die zorgvuldig kijken en analyseren en proberen feitelijk te zijn in plaats van vooral meningen te bekrachtigen.

  3. In het interview noem ik Menmen, een rock n roll held die niet afwacht maar gewoon aanpakt. Menmen vliegt dit weekend naar Griekenland, waar het nu min tien is, om een vluchtelingen tentenkamp ZONDER VERWARMING van kachels en minimale isolatie te voorzien.
    Dat kost geld. Heb je nog wat liggen, ga er voor!
    Hier de details.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *