Open brief aan Fakkeltocht Eindhoven

In Eindhoven wordt jaarlijks door duizenden mensen een fakkeltocht voor vrede, vrijheid en verdraagzaamheid gelopen. Een mooi initiatief waar Grutjes zich graag bij aansluit.
Alleen, wat doet de consul-generaal van Turkije tussen de sprekers, terwijl Erdogan oorlog voert tegen zijn eigen Koerdische bevolking?

Open brief aan Fakkeltocht Eindhoven

Ik ga al vele jaren naar de Fakkeltocht, net als duizenden andere mensen. Dat we laten zien dat we tegen xenofobie, haat en angst zijn, en voor vrede, verdraagzaamheid en diversiteit, is enorm belangrijk.

De Fakkeltocht was niet altijd even helder over waar ze voor stond.
Er waren enkele jaren waarin het soms wel leek alsof de meeste deelnemers alleen maar meeliepen omdat het zo’n leuke kerstsfeer geeft. Burgemeester Sakkers presteerde het destijds zelfs om de inval in Irak in zijn fakkeltochttoespraak als voorbeeld van vrede te betitelen, en camera’s op straat als voorbeeld van vrijheid…
Heel fijn om de laatste jaren weer iets meer te merken van inhoud: we lopen niet zomaar wat, de Fakkeltocht heeft een oorsprong en een doel.

En dat is helaas nodig. Dit jaar al helemaal.

Vijf Turkse vrouwen en meisjes stierven in 1993 in de vlammen van Solingen.

De eerste Fakkeltocht werd gelopen naar aanleiding van een racistische brandaanslag op migranten in Solingen, in Duitsland.
Afgelopen week werd er opnieuw een racistische aanslag op een migrantengezin gepleegd, dit keer met vuurwerkbommen. Niet ver weg in Duitsland, maar in Pannerden, in Nederland zelf.
Terwijl nieuwe bruinhemden zich tussen luidruchtige bezorgde burgers mengen en gemeenteraden aanvallen, gaf dik 70% van de Nederlanders een heel andere boodschap. In een opiniepeiling gaven ze aan dat ze vóór vluchtelingenopvang zijn.
De Fakkeltocht is voor deze zwijgende meerderheid de perfecte manier om zich te uiten, en het wordt gelukkig vast druk deze donderdag.

Geschrokken

Vanmiddag las ik het programma door. Toen schrok ik enorm.
Want wie staat er als hoofdspreker op het podium? Sadin Ayyildiz, de consul-generaal van Turkije.

Hoewel het me zeer gepast lijkt dat er iemand van Turkse (of Marokkaanse, of Syrische, of…) origine een toespraak houdt, begrijp ik absoluut niet hoe de organisatie er bij komt om de hoofdvertegenwoordiger van de Turkse staat daarvoor te vragen.

De fakkeltocht lopen we voor vrede, vrijheid en verdraagzaamheid.

Vrede?
De Turkse president Erdogan en zijn partij de AKP is na een tegenvallende verkiezingsuitslag eerder dit jaar een oorlog begonnen tegen de eigen Koerdische bevolking. Tanks rijden door de straten, dorpen worden belegerd, de oppositiepartij HDP monddood gemaakt.

Vrijheid?
Sinds augustus heeft Turkije 52 keer een uitgaansverbod afgekondigd in een gebied waar 1,3 miljoen mensen wonen, waarbij vaak niemand zijn huis uit mag om zelfs maar boodschappen te doen.
Turkije is niet vrij, maar sluit aan de lopende band journalisten, advocaten, mensenrechtenactivisten en leden van de oppositie op. Als die al niet sterven door bommen en kogels van onbekenden, waarna er steeds veel kritiek is op het uitblijven van serieus politieonderzoek, terwijl Erdogan steevast de slachtoffers als mogelijke dader noemt.

Verdraagzaamheid?
En president Erdogan kan van veel beticht worden, maar echt niet van verdraagzaamheid.

Juist deze week kwam er nog een rapport van Amnesty International uit, over de mensenrechtenschendingen van Turkije. En zelfs de Europese Unie, die toch veel verlangt van Turkije en haar graag te vriend houdt, sloeg vorige maand alarm. Hoe kan het dat deze berichten de Fakkeltocht niet hebben bereikt?

Hoe kleinsteeds zijn we hier eigenlijk? Zijn wij dan zo’n klein provinciestadje, dat de organisators van ons grootste evenement op het gebied van mensenrechten, niet in staat zijn om het internationale nieuws te volgen?
Of geven we er niet om, als het maar gezellig is?

Bas Thijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *